Rib and Sea

Το σωσίβιο, το quick stop και η ζώνη σώζουν ζωές

Σημείωμα του εκδότη

editorial

Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος αεροπορικού ατυχήματος.

Πετάμε πάντοτε στα πλαίσια των δυνατοτήτων μας, στα όρια αντοχής του ιπτάμενου μέσου και με την άδεια της Φύσης. Αν και φοβόμουν ότι θα συμβεί κάποια στιγμή ένα τέτοιο ατύχημα, δεν κρύβω ότι σοκαρίστηκα όταν διάβασα ότι ένας μηχανοκίνητος αετός (trike), λίγο πριν δύσει το 2015, έπεσε στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου χωρίς ευτυχώς να τραυματιστούν οι δύο επιβαίνοντες. Δεν θα αναφερθώ στο όνομα του κυβερνήτη, όπως άλλωστε επιμελώς και για ευνόητους λόγους το απέφυγαν όλα τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης που δημοσιοποίησαν το συμβάν, γιατί δεν είναι το ζητούμενο αυτή τη στιγμή, μολονότι ο συγκεκριμένος πιλότος, "έμπειρος" θεωρητικώς, πετάει συχνά υπερεκτιμώντας τις δυνάμεις του και τις δυνατότητες του τροχοφόρου μηχανοκίνητου αετού του (υπάρχουν και αμφίβια), χωρίς να τηρεί στην πράξη τους κανόνες ασφαλούς πτήσης, τους οποίους ο ίδιος καλά γνωρίζει αλλά και διδάσκει : http://www.efenpress.gr/2015/12/trike.html

Έπεσε λοιπόν το trike στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου, κοντά στο αεροδρόμιο της τοπικής αερολέσχης, σε μια αναγκαστική προσγείωση που επιχείρησε να κάνει ο κυβερνήτης όταν "κράτησε" ο κινητήρας. Έτσι τουλάχιστον ανέφεραν τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης που δημοσιοποίησαν το ατύχημα, συμπληρώνοντας πως υπήρξε και κάποια, ανεπιθύμητη προφανώς, επαφή του ιπτάμενου με τα καλώδια της ΔΕΗ που περνούν πάνω απ' το κανάλι. Δεν θα μείνω στη βλάβη του κινητήρα και στα καλώδια της ΔΕΗ, ακόμη και αν υποτεθεί ότι κακώς αυτά περνούν πάνω απ' το κανάλι, γιατί το πρόβλημα, κατά τη γνώμη μου, επικεντρώνεται στην επιμονή του συγκεκριμένου πιλότου να επιχειρεί πτήσεις σε χαμηλό ύψος πάνω απ' το νερό, ενώ το σκάφος του προορίζεται για γήϊνες μόνο προσγειώσεις.

Περισσότερα...

Να γιατί σας μισώ και μαζί με σας μισώ και τον εαυτό μου!

Μισώ όλους εσάς, τους κακο-διαχειριστές της εξουσίας των τελευταίων 40 ετών, γιατί μισείτε την πατρίδα μου και σας εγκαλώ για εσχάτη προδοσία! Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά : http://www.ribandsea.com/waves/286-2010-03-07-06-45-00

Αχ και να μπορούσε αυτή η φωτογραφική να ήταν το μαστίγιο της Νεμέσεως! Μισώ όσους από εσάς εξαγοράσατε τον αντιδικτατορικό σας "αγώνα" για μια υπουργική θέση στο Κυ(οι)νοβούλιο.

Σας μισώ γιατί μετατρέψατε την Πολιτική, την υψίστη των επιστημών κατά τους αρχαίους ημών προγόνους, στο ειδεχθέστερο των εγκλημάτων (αρνούμαι να το ονομάσω καν επάγγελμα).

Σας μισώ γιατί κλέβετε όλα αυτά τα χρόνια την ψήφο ενός αφελούς και εαυτούλη ψηφοφόρου, ο οποίος σας ψηφίζει επειδή τον προσλάβατε στο δημόσιο.
Σας μισώ γιατί βοηθήσατε να αναρριχηθούν σε θέσεις κλειδιά της κρατικής μηχανής άνθρωποι χωρίς προσόντα και ηθικές αξίες.
Σας μισώ γιατί δικαιώσατε το ρηθέν υπό του αειμνήστου νεοέλληνα φιλοσόφου και δημοσιογράφου Ευάγγελου Λεμπέση, ότι "ενός βλακός υπερκειμένου μύριοι έπονται".
Σας μισώ γιατί βάλατε το προσωπικό σας συμφέρον πάνω από το συμφέρον αυτής της χώρας και του λαού της.
Σας μισώ γιατί επιτρέψατε σε λαμόγια, απατεώνες και μεγαλοεργολάβους να ελέγχουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, διαμορφώνοντας με μια ανελέητη και καθημερινή πλύση εγκεφάλου την κοινή γνώμη.

Περισσότερα...

Σε καίει η καυτή πατάτα Αλέξη; Ας πρόσεχες και μαζί με σένα κι' εμείς!

Γράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Έπρεπε να την πιάσεις για να καταλάβεις ότι ήταν καυτή; Το δις εξαμαρτείν ουκ εστίν ανδρός σοφού, έλεγαν οι αρχαίοι και σοφοί ημών πρόγονοι. Παρ' όλα αυτά, 2.500 χρόνια μετά, εμείς ούτε τους ακούμε ούτε τους δίνουμε πια σημασία, προκαλώντας την επανάληψη της ίδιας τραγωδίας. Και ας μη νομιστεί ότι βγάζω την ουρά  μου απ' έξω! Στο ξεκίνημα τουλάχιστον αυτής της ιστορίας. Γιατί το 1981 έδωσα βάση στον Ανδρέα, και συμφωνούσα μαζί του όταν τοποθετούσε την Ε.Ο.Κ. και το ΝΑΤΟ στο ίδιο συνδικάτο. Τον πίστεψα όταν υπεσχέθη ότι θα έδιωχνε τις βάσεις. Τον εκτίμησα όταν απεκάλεσε τους υπερήλικες ψηφοφόρους "υπερήφανα γηρατειά". Δάκρυσα όταν τον άκουσα να υπόσχεται ένα καλύτερο αύριο για τους νέους. Ένοιωσα εθνικά υπερήφανος όταν τον άκουσα να δηλώνει πως η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες. Πίστεψα την υπόσχεσή του για "αλλαγή". Έδωσα βάση σε όλα αυτά, το ομολογώ, και τον ψήφισα. Νέος ήμουν όμως τότε, με την ορμή των 29 μου χρόνων, οργισμένος για τα ρουσφέτια, το αστυνομικό κράτος, τον γαργαντούα του δημοσίου τομέα, τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, την γραφειοκρατία, τους σκυφτούς δημοσιογράφους "συναδέλφους" μου και τους δικαστές, έξαλλος με τα λαμόγια και τους μεγαλοεργολάβους που έβαζαν χέρι, χωρίς αιδώ, στο βάζο με το νερατζάκι. Ντροπή για τους αστυνομικούς που, αντί να καίνε τα ναρκωτικά, τα πουλούσαν για να "συμπληρώσουν" το μεροκάματο.

Περισσότερα...

Ελάτε να συζητήσουμε σοβαρά για ένα δημοψήφισμα.

Σχολιάζει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Δεν του έλειψε ποτέ το θράσος.Με πρόλαβε η καλή συνάδελφος και ακτιβίστρια Ναόμι Κλάϊν, η οποία με κάλυψε πλήρως στο άρθρο της με τίτλο "Μην δειλιάσεις Ελλάδα!" http://www.ribandsea.com/articles/1918-min-deiliaseis-ellada, με εξαίρεση κάποια σχόλια που δεν θα μπορούσε βεβαίως να κάνει αφού δεν είχε την δυνατότητα να παρακολουθήσει από κοντά όσα κωμικοτραγικά διαδραματίσθηκαν χθες το βράδυ στο Ελληνικό Κυνοβούλιο κατά την διάρκεια της συζήτησης για την έγκριση ή μη της απόφασης του πρωθυπουργού να αιφνιδιάσει τους πάντες και να ζητήσει την ετυμηγορία του ελληνικού λαού με δημοψήφισμα για την αποδοχή ή μη των προτάσεων των τοκογλύφων και των ευρωπαίων "εταίρων" μας.

Ας με συγχωρήσουν οι αναγνώστες που επιμένω να γράφω το Κοινοβούλιο με "ύψιλον". Οι λόγοι είναι προφανείς. Όταν ο Ναός της Δημοκρατίας παύσει να ομοιάζει με εντευκτήριο σκύλων, οι οποίοι γαβγίζουν και χειρονομούν αδιακρίτως, προκειμένου να επιβληθούν, τότε θα τηρήσω κι' εγώ την ορθή γραφή της λέξης.

Περισσότερα...

Γιατί έφυγες τόσο γρήγορα ρε Αντώνη;

Στην γιορτή για την αδελφοποίηση του Ναυτίλου με τον Παγκρήτιο στο Ηράκλειο.Προωθούσα κάποιο μήνυμα στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις των φίλων μου, καθισμένος στο καφενεδάκι του Θηριανού στα Ψαρά, όταν ο Δημήτρης Ζαφείρης με σκούντησε για να μου δείξει κάτι στο κινητό του. "Τι είναι αυτό Ιωσήφ, ξέρεις;". Και μου έδειξε το σχήμα της σταυρωτής κορδέλας που κυριαρχούσε στο φατσοβιβλίο του "Παγκρητίου". "Αυτό, αν δεν απατώμαι, είναι σημάδι πένθους Δημήτρη", του απάντησα, και χωρίς να μαντεύω τη συνέχεια συνέχισα την αποστολή του μηνύματος στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις των φίλων μου. Ανάμεσά τους, τι ειρωνία, και ο Αντώνης Μακρυδάκης...

Δεν πέρασαν δέκα δευτερόλεπτα και ο Δημήτρης με σκούντησε πάλι. "Διάβασε εδώ. Τον ήξερες αυτόν;". Και διάβασα στο φατσοβιβλίο του Παγκρητίου : "Αντώνη Μακρυδάκη, αγαπημένε φίλε, τόσα χρόνια πρόεδρος μας ταξίδεψες σε όλο το Αιγαίο! Καλό ταξίδι εκεί που πας!".

Ένιωσα τη γη να χάνεται κάτω απ' τα πόδια μου. Μετά τον Τάσο Μύλλερ έφυγε και ο Αντώνης Μακρυδάκης! Με λίγες ημέρες διαφορά! Άφησα τον εαυτό μου να ξεσπάσει σε λυγμούς την ώρα που ο Δημήτρης με ακουμπούσε στον ώμο προσπαθώντας να με ηρεμήσει...

Περισσότερα...