Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.
 
[Εξ αφορμής συνέντευξης του συζύγου της Μαρέβας και δηλώσεων άλλων υπουργών]

Θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν, για να πετύχουμε τους στόχους μας. Πάντοτε, βέβαια,  στα πλαίσια του υπάρχοντος δημοσιονομικού χώρου, ο οποίος θα μας επιτρέψει να  προσφέρουμε τις πιο αποτελεσματικές λύσεις, ώστε να μην υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία, ότι στόχος μας είναι να εφαρμόσουμε όσα υποσχεθήκαμε προεκλογικώς. Χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι θα θέσουμε σε κίνδυνο τα οικονομικά τού μέσου νοικοκυριού. Το βλέμμα μας είναι στραμμένο στην ευτυχία ολόκληρου του λαού, κυρίως δε των χαμηλότερων εισοδηματικώς τάξεων, οι οποίες υπέφεραν λίγο πολύ από τα Μνημόνια. Ήδη έχουμε δρομολογήσει τις κυριότερες επιλογές αναδιάρθρωσης του χρέους, προκειμένου να καταστεί δυνατή η εφαρμογή τού προεκλογικού προγράμματός μας. Διερωτώμαι γιατί μας επιτίθενται οι πολιτικοί αντίπαλοί μας χωρίς, μάλιστα, να προτείνουν κάτι συγκεκριμένο, ενώ εμείς είμαστε σαφέστατοι σε όσα προγραμματίσαμε και εκτελούμε. Οι συναντήσεις με τους συνδικαλιστές τών διάφορων παραγωγικών κλάδων  στέφονται πάντοτε με επιτυχία.  Τείνουμε ευήκοον ους στα αιτήματα και βάζουμε σε λειτουργία τα καλλίτερα δυνατά μέσα ικανοποίησής των. 

Γράφει (προβληματισμένος) ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Θα μπορούσα κάλλιστα να συμφωνήσω σε όλα με τον φίλο Σωτήρη Καλαμίτση, αν οι προβληματισμοί του στο δεύτερο μέρος του άρθρου του, όπου διερωτάται αν θέλοντας την πραγματική κάθαρση της κόπρου του Αυγείου και την αποκατάσταση της νομιμότητας είναι αριστερός ή δεξιός, ήταν και προβληματισμοί της κυρίας Καρυστιανού. https://www.ribandsea.com/articles/5372-ax-maria-mou-giati-theleis-na-xalaseis-ti-soypa.html

Επειδή όμως δεν άκουσα (μέχρι στιγμής) απ' τα χείλη της κυρίας Καρυστιανού ανάλογους προβληματισμούς, πέραν της διακαούς επιθυμίας της για κάθαρση της Δικαιοσύνης (διακαής πόθος της συντριπτικής πλειιοψηφίας των Ελλήνων που δεν δικαπλέκονται με την Πολιτική και την Δικαιοσύνη), δικαιούμαι να διατηρώ τις εύλογες πιστεύω επιφυλάξεις μου για την αξιοπιστία τής απόφασής της να κατέβει στον πολιτικό στίβο και να διεκδικήσει την είσοδό της στο Κοι(υ)νοβούλιο.

Γράφει ο Σωτήριος Καλαμίτσης

Δεν πρόλαβε η ΚΥΡΙΑ Μαρία Καρυστιανού να ψελίσει, ότι προτίθεται  να ιδρύσει πολιτικό κίνημα και άρχισαν τα όργανα. Οι δημοσκόποι  έσπευσαν να μας ενημερώσουν για το ποσοστό τών ψηφοφόρων που....θα την ψήφιζαν απομακρυνόμενοι  από το κώμα που έχουν ψηφίσει.

Ο ευρωβουλευτής Φαραντούρης διεγράφη από το κώμα του, επειδή άφησε να διαφανεί, ότι θα συνεργασθεί με το νέο κίνημα. Αν είναι δυνατόν! 

Οι ραδιοτηλεπαρουσιαστές αναπαράγουν και αναλύουν σχόλια πωλητικών που τρέμουν, μήπως και τους χαλάσει το μαγαζί που έχουν στήσει.   Πωλητικών  που θέλουν απλώς να συνεχίσουν να τη λυπούνται ως χαροκαμμένη μάνα.

Πώς διανοήθηκες αγαπητή μου Μαρία, ότι μπορείς να εξαλείψεις τη διαφθορά;

Πηγή : https://dikografies.blogspot.com/

Για τη Μαρία Καρυστιανού γράφει η Πρόεδρος Εφετών ε.τ. Θωμαίτσα Πατρώνα, σύζυγος του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γιώργου Αποστολάκη, πρώην Βουλευτή Επικρατείας της "Νίκης", αδελφού  της  πρώην προισταμένης της Εισαγγελίας Εφετών Λάρισας Σοφίας Αποστολάκη, μητέρας του Βασίλη Καλογήρου, που βρέθηκε νεκρός 50 μέρες μετά την εξαφάνιση του την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς 2024 και η Δικαιοσύνη έκλεισε την υπόθεση ως "θάνατο από υποθερμία", ενώ η οικογένεια του πιστεύει ότι, δολοφονήθηκε: 

"Όταν μια μάνα γίνεται απειλή για το σύστημα.

Υπάρχει μια βολική υπεκφυγή στον δημόσιο λόγο: να βαφτίζεις «υπερβολή» κάθε ηθική καταγγελία.

 Όμως αυτό που εκτυλίσσεται τους τελευταίους μήνες απέναντι στη Μαρία Καρυστιανού δεν είναι υπερβολή. Είναι στοχευμένη απαξίωση. Και δεν προέρχεται μόνο από την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ας είμαστε ειλικρινείς: δεν πρόκειται για πολιτική αντιπαράθεση. Ούτε για «σκληρό ροκ».

Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Άρχισα να διαβάζω το βιβλίο τού μη νομικού Ιωάννη Καραμολέγκου «ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ» [τόμος Α]. Αξίζει να παραθέσω μέρος της σελίδος 51:

«Οι πολιτικές παρατάξεις, αντί να εκφράζουν ιδέες και οράματα, λειτούργησαν ως μηχανισμοί πρόσβασης στην εξουσία και διαχείρισης του κράτους ως λάφυρο.

Η νοοτροπία αυτή παγιώθηκε στις πρώτες κιόλας δεκαετίες: η εξουσία νοούνταν ως εργαλείο ελέγχου και επιρροής, μέσον εξυπηρέτησης φίλων και υποστηρικτών, και όχι ως ευθύνη απέναντι στο κοινό συμφέρον.

Στη μεταπολιτευτική περίοδο, η οποία ξεκίνησε με προσδοκίες Δημοκρατικής ανασυγκρότησης, το σύστημα εξελίχθηκε σε κομματοκεντρικό καθεστώς που αναπαράγει εξαρτήσεις και πελατειακές σχέσεις.