Γράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.
Διαβάζω καθημερινώς για τις προθέσεις, τα όνειρα, τις επιδιώξεις και τις κωλοτούμπες των συμπατριωτών μου, ένθεν κα' κείθεν. Είτε αυτών που βρίσκονται στο πηδάλιο, είτε αυτών που τραβούν απεγνωσμένοι και κάθιδροι κουπί. Και καλά, αυτοί που είναι στο πηδάλιο έχουν κάθε λόγο να βρίσκονται σε παράκρουση και να κωλοτουμπιάζουν στην αναζήτηση του μελιού και της καρέκλας. Οι κωπηλάτες όμως; Εμείς όλοι δηλαδή που επιλέγουμε τους πηδαλιούχους με την ψήφο μας και τους δίνουμε το δικαίωμα να μας εκπροσωπούν;
Είμαστε όλοι σε παράκρουση, λοιπόν, σουρωμένοι θαρρείς από ένα ξυνισμένο κρασί. Και έχουμε χωριστεί σε εκατοντάδες φατρίες και στρατόπεδα, αντιμαχόμενοι ο ένας τον άλλον, στην προσπάθειά μας να αλλάξουμε πηδαλιούχο! Τουτέστιν συμφωνούμε διαφωνώντας! Και ενώ διαπιστώνουμε ότι όλοι όσοι κράτησαν το πηδάλιο αυτής της χώρας μέχρι τώρα ήταν άναυτοι, αλλοίθωροι, ανεύθυνοι και εντολοδόχοι αλλοδαπών και εγχωρίων "εφοπλιστών" - εντολέων, εμείς συνεχίζουμε να τους αναθέτουμε την διακυβέρνηση του πλοίου ως εάν να μην υπάρχει άλλος πηδαλιούχος επί της γης!








