Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Ο Λουκάς γεννήθηκε στη Δραπετσώνα το 1952. Ο πατέρας του λιμενεργάτης στον Πειραιά και η μητέρα του οικοκυρά. Η κατοικία τους ένα χαμόσπιτο με μισοσπασμένα κεραμίδια. Δύο δωμάτια, λουτρό και κουζίνα. Μόλις τελείωσε την 4η Δημοτικού άρχισε να δουλεύει στα μανάβικα της γειτονιάς, για να βοηθήσει τα οικονομικά τής οικογένειας. Δεν ξαναπήγε σχολείο. Είχε τρία αδέλφια μικρότερα. Τον Σπύρο, τη Λένια και τη Μαίρη. Στα 21 του κατετάγη, για να υπηρετήσει την πατρίδα. Βασική εκπαίδευση στην Κόρινθο και ακολούθως μετάθεση στον Έβρο, από όπου απολύθηκε έχοντας συμπληρώσει δύο χρόνων θητεία.

Επέστρεψε στα πάτρια εδάφη και συνέχισε να δουλεύει. Αυτή τη φορά σε μία βιοτεχνία οικοδομικών υλικών στην Κοκκινιά. Γνώρισε την Αρετούλα, παντρεύτηκαν και απέκτησαν τρία παιδιά. Ζούσαν στο Πέραμα σε νοίκι.

Δεν άφησε κανένα παιδί του να δουλέψει. Και τα τρία παιδιά έβγαλαν το Γυμνάσιο και πέτυχαν στο Πανεπιστήμιο. Αποφοίτησαν αριστούχοι και άρχισαν να ασκούν το δικό τους επάγγελμα. Η Γιάννα αρχιτέκτων, ο Αντώνης δικηγόρος και ο Μανώλης γιατρός.

Από το κρύο του χειμώνα στην αφόρητη ζέστη του καλοκαιριού και ξανά από την αφόρητη ζέστη στο κρύο. Εδώ και οκτώ ολόκληρα χρόνια, δύο θαλάσσιοι λέοντες παραμένουν εγκλωβισμένοι σε μία μικρή τσιμεντένια δεξαμενή στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, καταδικασμένοι να κολυμπούν μονότονα κάνοντας περίπου 240 κύκλους την ώρα, κοιτάζοντας εναγωνίως προς το σημείο που τους δίνεται η τροφή, χωρίς καμία δυνατότητα να εκδηλώσουν τις φυσικές τους συμπεριφορές.

Αν αυτό δεν αποτελεί κακοποίηση ζώων, τότε τι ακριβώς θεωρούμε σήμερα κακοποίηση;

Όλες οι συζητήσεις περί ευζωίας των ζώων, οι νομοθεσίες, οι εξαγγελίες και οι δημόσιες τοποθετήσεις χάνουν κάθε αξιοπιστία όταν επιτρέπεται να συνεχίζεται μία τόσο προφανής μορφή βασανισμού, μπροστά στα μάτια χιλιάδων επισκεπτών, μαθητών και παιδιών.

Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Έχω ξαναγράψει για τα βιβλία τού μη νομικού Ιωάννη Καραμολέγκου, ο οποίος αναλύει το Σύνταγμά μας καλλίτερα από πλείστους όσους συνταγματολόγους και προτείνει διατάξεις που μπορούν να αναδείξουν τη λαϊκή κυριαρχία και την κατατρόπωση των λυμεώνων τού μόχθου του λαού. Τούτη τη φορά θα αναφερθώ στο νέο βιβλίο του που φέρει τον τίτλο «ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΝ ΚΡΥΦΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ» και υπότιτλο «Οι θεσμικές παθογένειες που εγκλωβίζουν την Ελλάδα σε πορεία καταστροφής και ο δρόμος προς την Αναγέννηση».

Αντιγράφω το οπισθόφυλλο:        

«Όταν μία σύμπτωση επαναλαμβάνεται, παύει να είναι σύμπτωση. Όταν, μάλιστα, 216 θεσμικές παθογένειες λειτουργούν προς την ίδια κατεύθυνση, συνδέονται μεταξύ τους, αλληλοτροφοδοτούνται και προστατεύουν η μία την άλλη, η παρακμή παύει να μοιάζει με λάθος και αρχίζει να εμφανίζει τα χαρακτηριστικά οργανωμένου σχεδίου.

Ανακοίνωση της Κίνησης για την Προστασία των Νησίδων.

Πρόσφατα είδαμε πολλά δημοσιεύματα με αφορμή μία απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ), μετά από προδικαστικά ερωτήματα των Ιρλανδικών δικαστηρίων, που ξεκαθαρίζει τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να αδειοδοτούνται ή όχι αιολικά και άλλα έργα στις περιοχές Natura 2000. Την απόφαση ανέδειξε επικοινωνιακά το WWF ΕΛΛΑΣ, ενώ το ΥΠΕΝ απάντησε ότι έχει ήδη πράξει τα δέοντα, εκδίδοντας δύο Υπουργικές Αποφάσεις το 2023 για την προστασία των οικοτόπων και των πουλιών στο Δίκτυο Natura. Όμως εδώ το μεν WWF έχει στην ανακοίνωσή του μία κρίσιμη παράλειψη, που σχετίζεται με τη δική του στάση στο θέμα του Natura 2000 από το 2012 μέχρι και σήμερα, ενώ το ΥΠΕΝ απλώς ψεύδεται και προσπαθεί να εξαπατήσει όσους δεν γνωρίζουν.

Η πραγματικότητα είναι ότι η ελληνική διοίκηση, ανεξαρτήτως κυβέρνησης, παραβιάζει συστηματικά τις δύο βασικές Οδηγίες για το Δίκτυο Natura 2000 (για τους οικοτόπους και για τα πουλιά) σε όλες ανεξαιρέτως τις αδειοδοτήσεις έργων εντός των περιοχών Natura. Από την άλλη, περιβαλλοντικές οργανώσεις με διεθνή εμβέλεια, όπως το WWF και η Greenpeace, δεν έχουν αναλάβει καμία ουσιαστική νομική πρωτοβουλία από τον Ιούλιο του 2012, όταν έληξε η προθεσμία συμμόρφωσης της ελληνικής διοίκησης με τη νομοθεσία για το Δίκτυο Natura, έως και σήμερα, ώστε να τερματιστεί αυτό το απαράδεκτο καθεστώς.

Του Ιωάννη Χαραλαμπόπουλου.

Μέχρι τη δεκαετία του 1970 τα πράγματα ήταν σχετικά ήρεμα στη χώρα μας, από απόψεως πυροπροστασίας και απειλών πυρκαγιών. Μετά, όλως... "τυχαίως", άρχισαν να ξεσπούν τα... κρούσματα...

Παλαιότερα η χώρα ήταν αντιμέτωπη με τους "οικοπεδοφάγους". Μετά απέδιδαν τις πυρκαγιές σε "απροσεξίες" και σε "αμέλεια". Ύστερα, ήρθε η σκληρή και αδυσώπητη πραγματικότητα. Τις φωτιές, ένα μεγάλο μέρος τουλάχιστον αυτών, γιατί υπάρχουν και οι εξ αμελείας εμπρησμοί, οφείλονται σε οργανωμένα συμφέροντα, που είτε έχουν σχέση με αποχαρακτηρισμό δασικών εκτάσεων και ανάπτυξη επιχειρηματικών δραστηριοτήτων (ανεμογεννήτριες κ.α.), είτε κυρίως, σχετίζονται με την υπόγεια δράση μυστικών υπηρεσιών που επιδιώκουν να επιφέρουν την κλιματική αλλαγή (με πολλαπλές στοχεύσεις), αλλά και να αποτεφρώσουν τη χώρα μας, μετερχόμενοι ασύμμετρων απειλών...