Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.
Μόνον με εμένα σταθερότητα, εμείς και άλλος κανείς μπορεί να φέρει αλλαγή, θέλουμε πραγματική δημοκρατία, δεν υπάρχει αξιοκρατία, είσθε κλέφτες και απατεώνες, Δικαιοσύνη εξαρτημένη από την κυβέρνηση, διορίζουμε και προάγουμε τους δικούς μας με «προσόν» τη έλλειψη πτυχίου, οικογενειοκρατία, στήνουμε και σχολικούς αγώνες καλαθοσφαίρισης, ώστε οι ευνοούμενοι μαθητές να αποκτήσουν μόρια που θα τους επιτρέψουν να εισαχθούν σε ΑΕΙ εις βάρος των αρίστων, 400.000 ανασφάλιστα οχήματα κυκλοφορούν στους δρόμους, 1.000.000 χωρίς ΚΤΕΟ, σχεδόν κάθε μέρα ένα τουλάχιστον θανατηφόρο τροχαίο, χιλιάδες οδηγούν μεθυσμένοι, άλλοι τόσοι παρκάρουν όπου και όπως τους γουστάρει, δεν πειράζει που ανάβω τον αριστερό δείκτη πορείας, ενώ θέλω να στρίψω δεξιά, δεν με ενδιαφέρει που ο κίτρινος παλλόμενος σηματοδότης επιβάλλει να δώσω προτεραιότητα σε πεζούς ή καθέτως προς την πορεία μου κινούμενα οχήματα, η λεωφόρος Κηφισού καθημερινά σε κυκλοφοριακή συμφόρηση χωρίς κανείς να ενδιαφέρεται να λύσει το πρόβλημα, καίγονται τα δάση και γεμίζουν ανεμογεννήτριες, πολυτελείς κατοικίες ημετέρων σε ρέματα, απ’ ευθείας αναθέσεις έργων σε κολλητούς επί τη αναλόγω μίζα, φωτογραφικές νομοθετικές πρωτοβουλίες, καθημερινές δημοσκοπήσεις με στημένα αποτελέσματα, € 25.000.000 ΦΠΑ στην τσέπη πιτσαδόρου, και τόσες άλλες ασχήμιες ων ουκ έστιν αριθμός. Όλοι αυτοί θα αντισταθούν στην Γαλάζια πατρίδα του Σουλτάνου, ενώ κάνουν το παπί για το casus belli, ώστε να γκριζάρουν το Αιγαίο, όπως έγινε με τα Ίμια;
Και ο λαός [όχι όλος] απαιτεί από τους κυβερνώντες να τηρούν τον νόμο δίνοντας το καλό παράδειγμα. Μην πάμε μακρυά. Ελάχιστο [ελαχιστότατο που λένε οι μορφωμένοι] παράδειγμα: η πλειονότητα των βολευτών αγορεύει στο Κυνοβούλιο διαβάζοντας χαρτιά, πράγμα που απαγορεύει ο Κανονισμός τής Βουλής επιβάλλοντας προφορικότητα, ώστε να μην αναγιγνώσκονται κείμενα που έχουν γράψει άλλοι και όχι οι ίδιοι οι «αγορεύοντες» βουλευτές.
Κλείνοντας δεν μπορώ να μην γράψω, ότι τα δημοτικά Αρχίδια Νικαίας θα μετονομάσουν, λέει, την οδό Μάρκου Μπότσαρη, ονομασθείσα έτσι στη μνήμη του «Αετού του Σουλίου» [βλ. βιβλίο Αντωνίου Νταλαμάγκα] σε οδό σπουργίτη Γιώργου Μαζωνάκη. Ε ασταδιάλα ρε!
Σώτος