Γράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Σήμερα δεν θα αναφερθώ στα παπαγαλάκια των μέσων μαζικής εξαπάτησης. Αυτοί, άλλωστε, είναι εκτός συναγωνισμού στον τρόπο με τον οποίο ξεπουλούν την πραμάτεια τους και, μαζί μ' αυτήν, την όποια αξιοπρέπεια και αξιοπιστία τους μένοντας ωστόσο πιστοί και συνεπείς απέναντι στους μεγαλοεργολάβους εργοδότες τους.

Σήμερα θα αναφερθώ στους δεκάδες, για να μην πω εκατοντάδες, κατά δήλωσίν τους "δημοσιογράφους" οι οποίοι έχουν κατακλύσει το διαδίκτυο, αφού για να μπει κανείς σ' αυτό - ως δημοσιογράφος - δεν χρειάζεται ούτε ειδικές δημοσιογραφικές γνώσεις να έχει, ούτε αίσθηση δημοσιογραφικής δεοντολογίας, ούτε καν πτυχίο κάποιας σχολής.

Κάμερα - Δημοσιογραφική επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Ήταν η τρίτη εν συνεχεία φορά που συνάντησα σήμερα τον Δημήτρη Καζάκη και είχα μια συζήτηση εφ' όλης της ύλης μαζί του. Η πρώτη ήταν την άνοιξη του 2011, τότε που ο σημερινός Πρόεδρος του Ε.ΠΑ.Μ. εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην πλατεία Συντάγματος μαζί με τους Τσακαλώτο, Κατρούγκαλο και Βαρουφάκη, στον παλλαϊκό εκείνο ξεσηκωμό των αγανακτισμένων, και ήμουν ο πρώτος δημοσιογράφος που τον πλησίασε και του πήρε συνέντευξη. Ακολούθησε μια δεύτερη συνέντευξη, τον Μάρτιο του 2015, στην Καλλιθέα.

Η σημερινή μας τρίτη συνάντηση ήταν επιβεβλημένη να γίνει καθώς η άρνηση του Θάνου Τζήμερου να αντιπαρατεθεί on camera με τον Δημήτρη Καζάκη με υποχρέωσε να κάνω μια συζήτηση και με τον Πρόεδρο του Ε.ΠΑ.Μ. ώστε να κρατήσω ίσες αποστάσεις, δεδομένου ότι ο Καζάκης, σε αντίθεση με τον Τζήμερο, είχε δεχθεί την πρόταση της κοινής συνέντευξης που του έκανα.

Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης

Εγώ απλά λέω ως Έλλην [επιμένω] πολίτης και νομικός ότι ο όρος ΜΚΟ είναι ένας βαρύγδουπος όρος που επινοήθηκε από τα λαμόγια της πολιτικής.

Για ψάξτε να δείτε πότε ο όρος ΜΚΟ μπήκε στο λεξιλόγιο και στη ζωή μας. Εμείς στην Ελλάδα γνωρίζουμε τα Σωματεία, ήτοι νομικά πρόσωπα που ιδρύονται για την επιδίωξη μη κερδοσκοπικού σκοπού. Τέτοια είναι...τα εργατικά σωματεία, τα αθλητικά σωματεία και όλα τα άλλα σωματεία [φιλανθρωπικά κ.λπ.] που μερικές φορές αυτοαποκαλούνται "Σύλλογοι".

Σε νομικό κείμενο δεν θα δείτε τον όρο ΜΚΟ τουλάχιστον μέχρι το έτος 2000. Και τούτο, διότι ο όρος αυτός αποτελεί μετάφραση του όρου Νon Governmental Agencies ή Organizations που μας ήλθε από την Εσπερία μαζί με τον Γιωργάκη. Στις ΗΠΑ υπάρχουν οι Government Agencies, ήτοι δημόσιες υπηρεσίες, και οι μη δημόσιες υπηρεσίες, δηλαδή οι ΜΚΟ.

Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Ο Κούλης δεν ήθελε τον Πάκη, τον οποίον ήθελε ο Αλαίκσοις. Άρα, έπρεπε ο Κούλης να επιλέξει μια φιγούρα που δεν θα μπορούσε να αρνηθεί ο Αλαίκσοις. Έτσι θα επιτυγχανόταν και εθνική συνεννόηση. Συνεννοηθήκαμε εθνικώς, λοιπόν, αλλά η λαθροεισβολή συνεχίζεται. Ο Μιταράκης έδειξε πως δεν διαφέρει από τον Μουζάλα.

Ανέσυρα από τη βιβλιοθήκη μου ένα περιοδικό του 1999 [ΡΕΥΜΑΤΑ], όπου ο Στέλιος Παπαθεμελής προειδοποιούσε από τότε για το μεγάλο πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης. Σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Κι’ ένα άλλο περιοδικό [ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ], όπου τον Ιούλιο του 2005 γράφονταν τούτες οι γραμμές:

Γράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Πολλές φορές έχω γράψει ότι αυτό στο οποίο ζούμε δεν είναι κράτος, με την μορφή τουλάχιστον που θα έπρεπε να έχει μια ευνομούμενη πολιτεία που σέβεται τους πολίτες της. Και είναι αλήθεια ότι το μπάχαλο αυτό, που κατ' ευφημισμόν αποκαλείται κράτος, δίνει καθημερινώς άπειρες αφορμές για να καταλήξει κανείς στη θλιβερή διαπίστωση ότι δεν ζει στην Ευρώπη αλλά στο Μπαγκλαντές (συγγνώμη Μπαγκλαντές).

Προσφάτως χρειάστηκε να ανανεώσω την άδεια χειριστού ταχυπλόου λόγω συμπλήρωσης του ορίου ηλικίας. Συγκέντρωσα λοιπόν όλα τα δικαιολογητικά (ιατρική βεβαίωση, φωτογραφίες, παράβολα και αίτηση) και τα κατέθεσα στο Λιμεναρχείο. Ανάμεσα στα παραστατικά και ένα παράβολο 15 ευρώ υπέρ του Δημοσίου που το πληρώνει ο ενδιαφερόμενος για να πάρει (υποτίθεται) το πλαστικό καρτελλάκι της νέας αδείας. Είναι βεβαίως γνωστό ότι το πλαστικό αυτό καρτελλάκι δεν κοστίζει περισσότερο από 0,85 λεπτά του ευρώ, αν παραγγείλει κανείς 100 τεμάχια, και 0,70 λεπτά του ευρώ αν παραγγείλει 200 τεμάχια! (τετραχρωμία και τύπωμα και στις δύο όψεις του). Φαντασθείτε λοιπόν πόσο θα κοστίζει το ένα καρτελλάκι στο υποτιθέμενο "κράτος" αν προκηρύξει δημόσιο μειοδοτικό διαγωνισμό για να παραγγείλει χιλιάδες τέτοια καρτελλάκια! Λιγότερο ίσως και από μισό ευρώ το ένα!