Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Ένοιωσα τους σφυγμούς μου να ανεβαίνουν, καθώς περνούσα το κατώφλι του σεμνού δημαρχιακού "μεγάρου" στο Μεγάλο Χωριό της Τήλου. Η αύρα του αείμνηστου Τάσου Αλιφέρη αιωρείται ακόμη στον χώρο. Από τις φωτογραφίες του και τη μακέτα του καταμαράν, που αυτός έβαλε στη γραμμή της Ρόδου, αλλά σήμερα παραμένει προσωρινά ανενεργό, μέχρι την ξύλινη πόρτα του γραφείου του, που κράτησε επάνω της τα σημάδια της δίκαιης αγανάκτησής του για τους "εντός των τειχών" εχθρούς. Στη θέση του κάθεται πια η σύζυγος του αδελφού του, Μαρία Καμμά-Αλιφέρη, δημοτικός σύμβουλος μέχρι πριν από τέσσερα χρόνια, Δήμαρχος Τήλου από τον Μάρτιο του 2012, όταν τόσο πρόωρα και άδικα έφυγε από τη ζωή ο Τάσος. Φαίνεται, πάντως, πως ο Αλιφέρης ήξερε πολύ καλά ποιαν άφηνε στη θέση του. http://www.ribandsea.com/face/644-2012-03-07-15-22-53

Του Σωτηρίου Καλαμίτση.
 [Αφιερωμένο στις τάσεις, ρεύματα, φράξιες, σέχτες του ΣΥΡΙΖΑ που πονάνε για τον «αποκλεισμό» των Τουρκοκυπρίων από τα αγαθά που απολαμβάνουν οι Ελληνοκύπριοι – αλλά και στους πάσης αποχρώσεως  πατριδοκάπηλους που φροντίζουν να τακτοποιούν τα παιδιά τους στα μετόπισθεν].

[το ανωτέρω αποτελεί τιτίβισμα-σχόλιο για την τιτανομαχία των μπαρουτοκαπνισμένων οικονομολόγων – για την πραγματικότητα εδώ : http://agriazwa.blogspot.gr/2015/08/dream-team.html]
Ευρισκόμενος στο στάδιο ανάνηψης μετά την ηλεκτροπληξία-ομιλία Τσίπρα στο 2ο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ένοιωσα κάπως σαν να ανακτούσα δυνάμεις, όταν με βρήκε η ομιλία Φίλη και ξανακύλισα. Δεν μπορώ να σχολιάσω τίποτε πια. Υπολόγιζα πως σε ένα 24ωρο θα είχα συνέλθει, αλλά μου την έπεσε ο Παπαδημούλης που με ενημέρωσε ότι προ του Ιανουαρίου 2015 καλλιέργησαν «οδυνηρές προσδοκίες» και πισωγύρισα. Πάντως, ο Κόκκινος Πάνος Νο 2 δεν με κατέβαλε καθόλου. Περίμενα πως θα έλεγε κάτι για την Αγιά Σοφιά, για την Πόλη, για το ξανθό γένος που θα μας σώσει, για το Κούγκι κ.λπ. και έτσι ουδόλως εξεπλάγην με την προσφώνηση «σύντροφοι, συντρόφισσες» προς τους συνέδρους και με την παρομοίωση της συγκυβέρνησης με τον Γοργοπόταμο. Άλλωστε, η λέξη σύντροφος είναι σύνθετη από το «συν» και «τρέφω», δηλαδή τρέφομαι μαζί με άλλους από την ίδια τροφό, ήτοι εν προκειμένω από τον δημόσιο κορβανά. Και τρέφονται καλά τα συντρόφια. Γιατί να μη λένε και μαλακίες;

Το ελληνικό χρέος εξακολουθεί να αποτελεί μια άγνωστη εξίσωση για τους πολλούς Ευρωπαίους πολίτες. “Το ελληνικό χρέος, μια ευρωπαϊκή τραγωδία” είναι μια ταινία που αναλύει και δείχνει πως η κρίση αυτή αφορά άμεσα κάθε πολίτη στην Ευρώπη. Με σύντομο και κατανοητό τρόπο περιγράφει την διαδικασία δημιουργίας του χρέους που οδήγησε στην κρίση, αλλά και τους ανεπιτυχείς τρόπους της μέχρι σήμερα αντιμετώπισής του με νεοφιλελεύθερες πειραματικές πολιτικές.

Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Δίνει, εκ πρώτης όψεως, την εικόνα ενός ανθρώπου που δεν ενδιαφέρεται για το τι συμβαίνει γύρω του! Είναι όμως έτσι; Αυτό μόνο οι δημότες της Νισύρου, της οποίας είναι σήμερα δήμαρχος, μπορούν να το πουν. Αυτό που κατάλαβα εγώ, από τον σύντομο χρόνο που συζήτησα μαζί του, είναι ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο που ενδιαφέρεται για το νησί του, το "στομάχι" του οποίου όμως είναι, ενδεχομένως, μικρό για να χωρέσει όλα αυτά που βγάζουν οι μικρές νησιωτικές, και όχι μόνο, κοινωνίες.

Ο λόγος για τον ακαδημαϊκό Dr. Χριστοφή Κορωναίο, ο οποίος εξελέγη το 2014 δήμαρχος Νισύρου αλλά διατηρεί, συγχρόνως, την έδρα του για τις ανανεώσιμες πηγές και τη διαχείριση ενέργειας στο πανεπιστήμιο. "Ασχολήθηκα πολλά χρόνια με τα πολιτικά πράγματα και τα θέματα που αφορούν τη Νίσυρο, στους συλλόγους εκτός Νισύρου, μέχρι που πριν από δύο χρόνια αποφάσισα να αναμιχθώ ενεργά με τα δημοτικά στο νησί", λέει ο δήμαρχος.

Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Ο Χαράλαμπος Κορκής είναι ένας 75χρονος αειθαλής, sui generis, άνθρωπος. Ένας sui generis νησιώτης, μια προσωπικότητα, όπως τον αποκαλεί ο δήμαρχος της Νισύρου. Τον  γνώρισα πριν από δώδεκα περίπου χρόνια όταν δέναμε το φουσκωτό στο λιμανάκι των Πάλων και ψάχναμε κάποιον να μας πει δυο λόγια για το νησί-ηφαίστειο. Ο Χαράλαμπος ήταν εκεί, χαμογελαστός, πρόθυμος να μας βοηθήσει και να μας ξεναγήσει και, το κυριότερο, ήταν γνώστης όλων όσων αφορούσαν το όμορφο νησί του. Μας πήρε με το αυτοκίνητο και μας ξενάγησε στη Νίσυρο σαν να μας γνώριζε από χρόνια! Μέσα σε λίγες ώρες είδαμε και ακούσαμε όσα δεν θα μπορούσε να δει και να ακούσει ένας επισκέπτης σε μια εβδομάδα!