Βέβαια η παροιμία δεν λέει για χουντάρα. Για π@@τάνα λέει. Αλλά το ίδιο είναι.
Τώρα. Για να δούμε, ποιά είναι η χαρά που δεν την αφήνει να κρυφτεί; Μα τί άλλο από την πεποίθηση-ψευδαίσθηση πως ο οικειοθελής εγκλεισμός των πολιτών και η οικειοθελής αποδοχή της στέρησης βασικών τους ελευθεριών, δεν είναι παρά επιτυχία της ίδιας, της εξυπνάδας της, της δύναμης της εξουσίας της.
Νομίζει η χουντάρα (παγκόσμια, ευρωπαϊκή, και το ντόπιο παράρτημα) πως η πρόβα ολοκληρωτισμού που γίνεται με αφορμή την τόσο βολική γι αυτήν επιδημία που η φύση (ή η επιστήμη) έστειλε, είναι τόσο επιτυχημένη, που μπορεί ανά πάσα στιγμή να κάνει ό,τι θέλει και να κατευθύνει τις μάζες προς όποια κατεύθυνση θέλει, υπέρ ή εναντίον όποιου θέλει.






