Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Το 492 π.Χ. ο Μαρδόνιος κατέλαβε Θράκη και Μακεδονία και ετοιμαζόταν να ροβολήσει κατά κάτω μεριά. Τον στόλο του, όμως, διέλυσε άγρια θαλασσοταραχή στη χερσόνησο του Άθω. Ήταν, άραγε, θέμα κλιματικής αλλαγής τότε; Ίσως, αλλά όχι λόγω ανθρώπινης επέμβασης στη φύση.

Πολλές στραβές, λοιπόν, συμβαίνουν στη χώρα. 65 νεκροί το 2007 από πυρκαγιές στην Ηλεία. 25 νεκροί το 2017 από πλημμύρες στη Μάνδρα. 102 νεκροί το 2018 από πυρκαγιά στο Μάτι. Τώρα 7 νεκροί από τη θεομηνία στη Χαλκιδική.  

Και ξάφνου απεκαλύφθη ότι η χώρα δεν διαθέτει τον ευρωπαϊκό αριθμό 112 που προειδοποιεί για έκτακτες καταστάσεις, ώστε οι πολίτες να λάβουν μέτρα προφύλαξης. Λες και θα συμμορφώνονταν οι πολίτες με τις προειδοποιήσεις. Αυτοί ξέρουν καλλίτερα. Πάντοτε. Προβλέπει π.χ. η Μετεωρολογική Υπηρεσία μπουρίνια, προειδοποιεί  κ.λπ., αλλά ο ψαράς την αψηφά. Παίρνει τη βάρκα του, ανοίγεται  για ψάρεμα και χάνει τη ζωή του.

Ένα νέο βιβλίο απέκτησε η Βιβλιοθήκη του Λαογραφικού Μουσείου Κιμώλου. Συγγραφέας ο συμπατριώτης μας Ιατρός Μανώλης Αρ. Χριστουλάκης, Ιδρυτής και οικονομικός χορηγός του Λαογραφικού, ο οποίος ανέλαβε τη δαπάνη της εκδόσεως.

Τίτλος του νέου βιβλίου "Περί της Ιστιοφόρου Εμπορικής Ναυτιλίας της Κιμώλου και άλλα θέματα". Ο συγγραφέας συγκέντρωσε σχετικές πληροφορίες από την οικογένεια του πάππου του καραβοκύρη καπετάν Μιχάλη Σάρδη Μπουράμπη, τον θείο του καπετάν Γιώργη του Μιχάλη με το ιστιοφόρο του οποίου, συχνά ταξίδευσε, σχολιαρόπαιδο και γυμνασιόπαιδο στη διάρκεια των καλοκαιρινών σχολικών διακοπών και απέκτησε τις πρώτες εμπειρίες του για την Ιστιοφόρο Ναυτιλία.

Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Πιστεύω ότι το επίτευγμα της Κοινότητας "Αείφαρον", στην αρχαία Νεμέα, εκτός των άλλων, είναι το απαύγασμα της μέχρι τώρα προσπάθειας του Μιχάλη Καλογεράκη, αλλά και των ίδιων των μελών της Κοινότητας. Συγχρόνως αποτελεί τη δική μου δικαίωση για τη συνεχή προβολή της δουλειάς του Μιχάλη από τον Φεβρουάριο του 2013, όταν για πρώτη φορά μπήκα στο εργαστήριό του και βιντεοσκόπησα την προσπάθειά του να διαχωρίσει τα συστατικά του νερού, με ανανεώσιμες μορφές ενέργειας, και να απομονώσει το υδρογόνο το οποίο αποθήκευσε και χρησιμοποίησε στη συνέχεια σαν καύσιμη ύλη.

Αυτά που ακολούθησαν στα 6 αυτά χρόνια ήταν καθοριστικά. Παραγωγή και αποθήκευση καθαρού υδρογόνου, καύση του για τις ανάγκες της οικιακής θέρμανσης, αλλά και προσπάθεια για την δημιουργία και άλλων εναλλακτικών μορφών καυσίμου μέσω της παραγωγής αλκοόλης από φρούτα, ζαχαροκάλαμο και άλλα προϊόντα της γης. Αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας ήταν να καταφέρει ο Καλογεράκης, πάντοτε με ανανεώσιμες μορφές ενέργειας, να κινήσει το αυτοκίνητό του με απλή αλκοόλη και νερό χωρίς πρόσμιξη με άλλο καύσιμο και χωρίς ιδιαίτερες μετατροπές στον κινητήρα.

Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Τί όμορφη αυτή η λέξη της κατακρεουργημένης και από τον πρωθυπουργό ελληνικής  γλώσσας. Τη χρησιμοποιούσαμε πριν πολλά χρόνια αναφερόμενοι στους Έλληνες που είχαν ξενιτευτεί για μια καλλίτερη ζωή, αν δεν είχαν την τύχη να διορισθούν στο Δημόσιο. «Ξενιτευτεί», όχι μεταναστεύσει. Έπαιρναν τον δόμο για την ξενιτειά. Γερμανία, Βέλγιο, Αγγλία, Αυστραλία, ΗΠΑ, Καναδάς. Συντεταγμένοι και με το πράσινο φως της αντίστοιχης πρεσβείας. Όλοι αυτοί αποτελούν τον απόδημο ελληνισμό που αριθμεί εκατομμύρια. Σχεδόν μία ολόκληρη Ελλάδα βρίσκεται εκτός συνόρων της επικράτειας.

Έμαθα προσφάτως για την τραγική και αναπάντεχη αναχώρησή σου, εντελώς τυχαία, ενώ ήμουν στην Ηρακλειά. Νόμισα, στην αρχή, πως ήταν ένα κακόγουστο αστείο, και θύμωσα με τον πληροφοριοδότη. Σχεδόν τον έβρισα. Όταν όμως διασταύρωσα την πληροφορία, μέσω μιας καλής φίλης που ζει και εργάζεται στην Αστυπάλαια, ένοιωσα τα πόδια μου να λυγίζουν. Ούτε στην αγαπημένη σου Έλλη δεν είχα το κουράγιο να τηλεφωνήσω. Τι να πεις σε μια τέτοια περίπτωση; Πώς να εκφράσεις με λόγια αυτά που σε πνίγουν;

Μιχάλη, αδυνατώ να πιστέψω ότι έφυγες και άφησες μόνη της την Έλλη σου, τις μελισσούλες και τη θάλασσα που τόσο λάτρευες. Βλέπω και ξαναβλέπω εδώ και μερικές ημέρες το βίντεο με τη συζήτηση που έκανα με σένα και τον καλό σου φίλο και συνεργάτη Ανδρέα Καλή, τον Δεκέμβριο του '15, και νομίζω πως αν έρθω τώρα στο νησί θα είσαι εκεί και θα με περιμένεις. Να μου εξιστορήσεις και πάλι την αγάπη σου για τις μέλισσες και τα όνειρά σου για θαλασσινά ταξίδια.