Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Οι πληροφορίες που είχα για τον διοργανωτή του "Β΄ Πανελληνίου Συμποσίου Ξυλογλυπτικής" που επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης ήταν αυτές που βάρυναν στην απόφασή μου να πάω στον Άγιο Νικόλαο. Χρειαζόταν βεβαίως και η σύμφωνη γνώμη των δύο χορηγών μου. Της "ΑΝΕΚ LINES" και της "BLUE STAR FERRIES", τα τμήματα χορηγιών των οποίων συμφώνησαν να μου χορηγήσουν δωρεάν τα εισιτήρια για το αυτοκινούμενο και την αφεντιά μου.

Ο Νίκος Μάνεσης, λοιπόν, ήταν αυτός που με έκανε να βρεθώ το Σάββατο 5 Οκτωβρίου στη Δημοτική πλάζ του Αγ. Νικολάου και τα εγκωμιαστικά σχόλια του καλού μου φίλου Σταύρου Βαμβουνάκη γι' αυτόν τον εξαιρετικό ξυλογλύπτη και διοργανωτή του "Β΄ Πανελληνίου Συμποσίου Ξυλογλυπτικής".

Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Ο Πολιτιστικός σύλλογος του Βατόλακκου Χανίων διοργανώνει τα τελευταία τρία χρόνια τον "Περίπατο στην Τέχνη" με συμμετοχή γλυπτών και εικαστικών καλλιτεχνών κατά μήκος του μονοπατιού του ποταμού Βαλσαμιώτη. Ένα τοπίο εκπληκτικής ομορφιάς, με τα νερά του ποταμού να συντροφεύουν τους εκθέτες και τους επισκέπτες.

Δεν είχα τη δυνατότητα να πάω τον Αύγουστο στα Χανιά για να προβάλλω την πρωτότυπη αυτή καλλιτεχνική εκδήλωση, αλλά κατέβηκα στην Κρήτη την περασμένη εβδομάδα με την ευκαιρία του "Β' Πανελληνίου Συμποσίου Ξυλογλυπτικής" που πραγματοποιήθηκε στη Δημοτική Πλαζ του Αγίου Νικολάου. Ανάμεσα στους ξυλογλύπτες ήταν και ο Μανώλης Αβαράκης, ο Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου του Βατόλακκου, ο οποίος μου μίλησε για τον "Περίπατο στην Τέχνη". Εντυπωσιασμένος από τα σχόλιά του, αλλά και όσων είχαν συμμετάσχει φέτος στην έκθεση του Βαλσαμιώτη, αποφάσισα μετά το πέρας του Συμποσίου να ακολουθήσω τον Αβαράκη στον Βατόλακκο.

Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Το Ενετικό λιμάνι των Χανίων και η παλιά πόλη που το περιβάλλει είναι δίχως άλλο ένας τόπος που πλημμυρίζει τις αισθήσεις, το μυαλό και την ψυχή του επισκέπτη με νοσταλγία και ρομαντισμό και τον μεταφέρει σε μια άλλη εποχή, παρωχημένη. Τότε που δεν υπήρχαν οι θόρυβοι, τα καυσαέρια και οι ίπποι των αυτοκινήτων, αλλά μόνο οι τετράποδοι ίπποι και τα γαϊδουράκια των κατοίκων της πόλης. Και είναι αλήθεια ότι όσο και αν μείνει κανείς και περιπλανηθεί στα γραφικά δρομάκια αυτής της μοναδικής πόλης ποτέ δεν θα την χορτάσει, ποτέ δεν θα βαρεθεί την παρουσία της.

Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Αν έχεις διαβάσει το βιβλίο Adults in the room, η ταινία του Κώστα Γαβρά που το μετέφερε στην οθόνη φαντάζει μικρή και ανούσια. Σαν κακοπαιγμένη σαπουνόπερα, η οποία, όμως, καθαγιάζει τον Γιάνη καθώς δίπλα του βλέπει κανείς ένα υπουργικό τσίρκο να πετάει ασυνάρτητες ατάκες, μπροστά στις οποίες ο Γιάνης είναι απλώς σοβαρός. Και το κακό είναι ότι δεν μπορεί κανείς να διακρίνει ποιός υπουργός είπε ποιά μαλακία. Μου κακοφάνηκε που το κοινό, το οποίο παρακολουθούσε μαζί μου την ταινία, γελούσε σε στιγμές που θα έπρεπε να κλαίει. Σε σκηνές που αποτύπωναν με ειρωνεία το χάλι μας και την υποχωρητική διάθεση μίας κυβέρνησης που θα βάραγε τα νταούλια και θα χόρευαν οι δανειστές. Με άλλα λόγια «θα μας παρακαλάνε οι δανειστές να μας δανείσουν», όπως είχε πει ο Αλαίκσοις σε πανελλήνια τηλεοπτική μετάδοση και υλοποίησε ο Κούλης λέγοντας ότι «μας πληρώνουν οι δανειστές, για να μας δανείσουν».

Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Για τον Χανιώτη φίλο μου Σταύρο Βαμβουνάκη έχω μιλήσει πολλές φορές στο παρελθόν. Όσες όμως και αν μιλήσω πάλι λίγες θα είναι γιατί ο Σταύρος δεν είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Είναι, πρώτα και πάνω απ' όλα, ένα πολύ καλό και ντόμπρο παλληκάρι. Είναι πολυτεχνίτης, αλλά όχι ερημοσπίτης. Κάρβουνο πιάνει χρυσάφι γίνεται. Έχει το εφευρετικό μυαλό του Οδυσσέα και βρίσκει πάντα λύσεις ακόμη κι' εκεί που όλοι νομίζουν ότι υπάρχει αδιέξοδο.

Τελευταία ασχολείται μανιωδώς με το ξύλο της ελιάς. Έμμονη ιδέα του έχει γίνει σχεδόν. Έχει γεμίσει δύο ντουλάπες με ξύλινα ρολόγια, χρηστικά αντικείμενα του σπιτιού, μινιατούρες, ό,τι μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου. Κοινός παρονομαστής όλων αυτών το ξύλο της ελιάς.