
Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.
Εξαγγελίες, υποσχέσεις και λοιπές προγραμματισμένες προγραμματικές παπάρες!! Αλλά κοστολογημένες…. Με αποκορύφωμα ή αφετηρία τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.
Κουράστηκα πάλι να βλέπω και να ακούω τα θα και θα και θα των πωλητικών κωματαρχ[ιδι]ών. Και κάθε φορά που ακούω τις διαχρονικά πανομοιότυπες δηλώσεις ενόψει εκλογών, διερωτώμαι τί να σκέφτονται, άραγε, τα νέα παιδιά που ακούνε για πρώτη φορά αυτά που εγώ ακούω δεκαετίες τώρα. Τα πιστεύουν; Πείθονται, ότι υπάρχει περίπτωση να υλοποιηθούν ποτέ όσα διαχρονικώς υπόσχονται μονότονα και ξεδιάντροπα οι πωλητικοί μας; Παραπέμπω σε παλαιότερο αρθρίδιό μου, για να μη νομίσει κανείς πως μου ήλθε ιδέα για κάτι πρωτότυπο.
Γράφει ο Ιωάννης Χαραλαμπόπουλος.
Σε 3,5 δισεκατομμύρια ανέρχεται, για αρχή, η δημιουργία του διαβόητου αντιεροπορικού συστήματος/θόλου "Η Ασπίδα του Αχιλλέα", που θα υλοποιηθεί έχοντας ως βάση του ισραηλινή τεχνογνωσία και ισραηλινά όπλα. Έως και 6,5 δισεκατομμύρια θα στοιχίσει το πρόγραμμα αυτό σε βάθος χρόνου. Τραγική ειρωνία, καθώς δαπανώνται αστρονομικά ποσά για αμφίβολης αποτελεσματικότητος συστήματα, την ώρα που για την κοινωνία «δεν υπάρχουν λεφτά».
Στις 31 Αυγούστου 2026, στο Τελ Αβίβ, η ελλαδική κυβέρνηση διέπραξε μία ακόμη συνειδητή επιλογή βαθύτερης στρατηγικής εξαρτήσεως της χώρας μας από το κράτος-δολοφόνο Ισραήλ. Πρόκειται για την υπογραφή της συμφωνίας για την πολυδιαφημισμένη «Ασπίδα του Αχιλλέα», το πολυεπίπεδο εκείνο σύστημα αεραμύνης, αντιβαλλιστικής και anti-drone προστασίας, βασισμένο σε συστήματα David’s Sling και SPYDER της Rafael και BARAK MX της Israel Aerospace Industries (IAI).
Η ισραηλινή κυβέρνηση του διεθνώς επικηρυγμένου ως εγκληματία πολέμου Νετανιάχου, έχει κάθε λόγο να πανηγυρίζει. Χαρακτηρίζει τη συμφωνία ως τη μεγαλύτερη εξαγωγική αμυντική συμφωνία στην ιστορία των σχέσεων Ισραήλ–Ελλάδας και μία από τις μεγαλύτερες στην ιστορία του Ισραήλ.
Ο παρακολουθήσας του παρακολουθήσαντος γινόταν μέσα στην ΕΥΠ. Πέντε εν ενεργεία στελέχη της ΕΥΠ βρίσκονταν στη στόχευση της συμμορίας του Predator, και φυσικά όχι μόνο αυτά... Η μηνυτήρια αναφορά του Γιάννη Παπαδόπουλου, εν ενεργεία στελέχους της υπηρεσίας στο κλιμάκιο της Πάτρας, ανοίγει τον ασκό του Αιόλου και συντελεί στο να αναδυθούν νέες αποκαλύψεις αναφορικά με το διαβόητο κατασκοπευτικό λογισμικό και τους αφανείς ιθύνοντες που το χρησιμοποιούσαν... Ασφαλώς και δεν πρόκειται για τη μοναδική περίπτωση υπαλλήλου της ΕΥΠ που παγιδεύτηκε όσο ασκούσε τα υπηρεσιακά του καθήκοντα. Η υπόθεση όμως έχει πολύ σοβαρότερες προεκτάσεις απ΄ όσο θα μπορούσε κανείς να φανταστεί, αφού μέσα από την διερεύνησή της, αναδύονται υπόγειες διαδρομές μυστικών υπηρεσιών και πρακτόρων ή "συνεργατών" του Ισραήλ, που εξυπηρετούσαν σε απόλυτο βαθμό τα συμφέροντά του, τόσο οικονομικά όσο και γεωπολιτικά...
Γράφει ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος.
Eλλάς-Ελλάς-Αντώνης Σαμαράς φώναζαν οι οπαδοί του επίδοξου "εθνοσωτήρα". Επειδή πολλοί ξεχνούν ή σκόπιμα λησμονούν, θα θέλαμε να τους "φρεσκάρουμε" λίγο τη μνήμη, τονίζοντας ότι ο Σαμαράς δεν είναι διόλου καλύτερος από τον Κούλη, τον Σημίτη, τον Καραμανλή και όλο αυτό το παλαιοκομματικό συνάφι της ξενοκρατίας και της διαφθοράς. Ο Σαμαράς της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ είναι εκείνος που αναγνώρισε το 1990 ως Υπουργός Εξωτερικών του Κ. Μητσοτάκη το Ισραήλ, προκαλώντας τον αραβικό κόσμο και προωθώντας τα φιλοσιωνιστικά αιτήματα. Ο Σαμαράς είναι αυτός που συνέστησε την "Πολιτική Άνοιξη" διαφωνώντας, υποτίθεται, με συγκεκριμένους χειρισμούς του Κ. Μητσοτάκη στην εξωτερική πολιτική, για να επιστρέψει τελικά και πάλι στη ΝΔ ύστερα από κάποια χρόνια... Οι κυβιστήσεις του και οι μετατοπίσεις του πολλές, ίδιο των χαμελαιοντικών μεταλλάξεων...
Είναι ο ΥΠΕΞ που άνοιξε το 1990 τα σύνορα της χώρας, εισρέοντας στρατιές από αλλαδαπά αποβράσματα και παραβατικά στοιχεία από κάθε γωνιά της οικουμένης...
Από το κρύο του χειμώνα στην αφόρητη ζέστη του καλοκαιριού και ξανά από την αφόρητη ζέστη στο κρύο. Εδώ και οκτώ ολόκληρα χρόνια, δύο θαλάσσιοι λέοντες παραμένουν εγκλωβισμένοι σε μία μικρή τσιμεντένια δεξαμενή στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, καταδικασμένοι να κολυμπούν μονότονα κάνοντας περίπου 240 κύκλους την ώρα, κοιτάζοντας εναγωνίως προς το σημείο που τους δίνεται η τροφή, χωρίς καμία δυνατότητα να εκδηλώσουν τις φυσικές τους συμπεριφορές.
Αν αυτό δεν αποτελεί κακοποίηση ζώων, τότε τι ακριβώς θεωρούμε σήμερα κακοποίηση;
Όλες οι συζητήσεις περί ευζωίας των ζώων, οι νομοθεσίες, οι εξαγγελίες και οι δημόσιες τοποθετήσεις χάνουν κάθε αξιοπιστία όταν επιτρέπεται να συνεχίζεται μία τόσο προφανής μορφή βασανισμού, μπροστά στα μάτια χιλιάδων επισκεπτών, μαθητών και παιδιών.