Rib and Sea

Από το Διοικητικό Συμβούλιο του "Λεριακού Ομίλου Σκαφών" (ΛΕΡ.Ο.Σ.) λάβαμε το ακόλουθο Δελτίο Τύπου.

Ο ΛΕΡ.Ο.Σ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ :

Μετά την επιτυχία που σημείωσε η 2η αγωνιστική του "Πανελληνίου Πρωταθλήματος Φουσκωτών Σκαφών OLYMPIC RIB'S 2009" που διοργάνωσε ο Όμιλός μας, αισθανόμαστε την ανάγκη να ευχαριστήσουμε αυτούς που μας βοήθησαν με κάθε τρόπο και συνέβαλαν στην πραγματοποίηση αυτής της προσπάθειας.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν στο Δήμαρχο Λέρου κ. Κωττάκη Τιμόθεο και στο Δημοτικό Συμβούλιο, διότι από την πρώτη στιγμή ήταν στο πλευρό μας και έδωσαν λύσεις στα όποια προβλήματα παρουσιάστηκαν.

Από ένα μέλος του Rib and Sea Forum, τον Δημήτρη Κωνσταντέλλο απ' την Πάτρα, λάβαμε την ακόλουθη επιστολή.

Σχετικώς με τη δημοσιευμένη στο Rib and Sea συνέντευξη του κ. Πέτρου Πολλάτου, θα ήθελα να θέσω στον κατασκευαστή των πολυεστερικών δεξαμενών καυσίμου την ίδια βασική ερώτηση που του έθεσες κι' εσύ Ιωσήφ, δηλαδή "τι γίνεται με τη γείωση των δεξαμενών".

Η αρχική απάντηση του κ. Πολλάτου, οτι το πολευστερικό ρεζερβουάρ γειώνεται μέσω της γάστρας και της μηχανής που ειναι βιδωμένη πάνω της, δεν στέκει, το συμφωνήσαμε όλοι αυτό. Ο κ. Πολλάτος έδωσε δεύτερη απάντηση και είπε οτι δημιουργείται στατικός ηλεκτρισμός, αλλά "εξουδετερώνεται". Αυτή μπορεί να ειναι μια λέξη (θα μπορούσαμε να πούμε απενεργοποιείται, εξαφανίζεται, εξαϋλώνεται... και διάφορα άλλα), δεν είναι όμως απάντηση. Εκτός αν το "εξουδετερώνεται" είναι ηλεκτρονικός όρος που δεν γνωρίζω.

Ο στατικός ηλεκτρισμός, είναι ηλεκτρόνια που "περισσεύουν" και ψάχνουν δρόμο να φύγουν-να γειωθούν, είναι δε ικανά να πηδήξουν μια μικρή απόσταση αέρα, προς μια καλή γείωση....κάνοντας τσαφ....και αν έχει κάτι εύφλεκτο εκεί κοντά....

Θα ήθελα λοιπόν να μάθω, πώς εξουδετερώνονται αυτά τα ηλεκτρόνια;

Με τιμή

Δημήτρης Κωνσταντέλλος.

Από τον κ. Πέτρο Πολλάτο λάβαμε την ακόλουθη απάντηση.

Αγαπητέ κ. Κωνσταντέλλο,

Οι πολυεστερικές δεξαμενές που τοποθετούμε στα σκάφη μας είναι πιστοποιημένες από τον Βελγικό Νηογνώμονα, ενώ κατά την περίοδο του 1985, όταν το ναυπηγείο μας εξήγαγε αυτές τις δεξαμενές στην Ιταλία, πιστοποιήθηκαν και από τον Ιταλικό Νηογνώμονα (RINA). Ίσως αυτοί να γνωρίζουν κάτι περισσότερο.

Αν θέλετε τώρα να παίξουμε με τις λέξεις, βάλτε εσείς μια που να ταιριάζει καλύτερα. Οι δεξαμενές, για να στερεωθούν στο κύτος του σκάφους, πλαστικοποιούνται σε πολλά σημεία και γίνονται κατά κάποιο τρόπο αναπόσπαστο κομμάτι του. Και μόνο έτσι δεν έχουν πρόβλημα με τον στατικό ηλεκτρισμό. Οι σωλήνες καυσίμου είναι πιστοποιημένες, η δε τάπα καυσίμου γειωμένη. Οι χαλκοσωλήνες παροχής καυσίμου, που είναι πακτωμένες στο εσωτερικό τοίχωμα των πολυεστερικών δεξαμενών, είναι κι' αυτές γειωμένες.

Τις πολυεστερικές δεξαμενές δεν τις κατασκευάζουμε για οικονομία. Μας στοιχίζουν πολύ περισσότερο από τις ανοξείδωτες, γιατί έχουν πολλές εργατώρες και τα υλικά που χρησιμοποιούμε είναι πανάκριβα. Θεωρούμε όμως ότι είναι πολύ καλύτερες από τις ανοξείδωτες, γιατί δεν δημιουργούν προβλήματα ηλεκτρόλυσης.

Με τιμή
Πέτρος Πολλάτος

Προβληματίζεται και σχολιάζει ο Αλέξανδρος Σταθόπουλος (μέλος τού ribandsea forum).

"Μένω, όπως οι περισσότεροι γνωρίζετε, στην Κεφαλονιά. Στο νησί η αγορά σκαφών είναι μικρή (έχει 2-3 μόλις επιχειρήσεις που ασχολούνται με την πώληση σκαφών) και, όπως καταλαβαίνετε, αυτός είναι ένας περιοριστικός παράγοντας σε πολλά θέματα.

Η απόφαση τής αγοράς.

Όταν αποφάσισα να αγοράσω βάρκα, το έκανα για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος ήταν για την ηρεμία. Ο δεύτερος ήταν γιατί ήθελα ένα μέσο με το οποίο θα μπορούσα να πηγαίνω σε παραλίες, μη προσβάσιμες από τη στεριά με δρόμο, προκειμένου να μην ενοχλώ και να μη με ενοχλούν όταν ήθελα να κάνω μπάνιο με την καλή μου και το σκύλο μου. Επειδή κατανοώ απόλυτα την αποστροφή κάποιων ανθρώπων στην ιδέα ότι ένας σκύλος κολυμπάει δίπλα τους και δεν θέλω επ' ουδενί να ενοχλώ ποτέ και κανέναν (ακόμη και αν διαφωνώ μαζί του), η βάρκα ήταν η καλύτερη λύση.