Σαράντα ημέρες και νύχτες μείναμε φέτος το καλοκαίρι στις Αλυκές της Ζακύνθου. Στο διάστημα αυτό συνέβησαν πολλά. Πυρκαγιές, ύποπτη προσέγγιση και παραμονή τούρκικου εμπορικού πλοίου στον κόλπο των Αλυκών, καταρρακτώδης βροχή, υπέροχες νύχτες γεμάτες φεγγάρι, "πατεντάδικες" επιθέσεις, θαλάσσια ρύπανση, φουσκωτά σκάφη-"περίπτερα" βγαλμένα απ' το παρελθόν, γιορτή ψωμιού, θαλασσόσκυλοι, γάμοι Τσέχων τουριστών, πτήσεις και "αερομαχίες" με παραμοτέρ πάνω απ' τη θάλασσα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά.
Πτήση - Σχόλια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.
Φωτογραφίες : Νίκος Κάγκουρας.
Πάει καιρός από τότε που κατάφερα να πουλήσω το τελευταίο φουσκωτό μου σκάφος, στερούμενος έτσι της ηδονής να βγαίνω τακτικά ραντεβού μαζί Της. Ας όψονται αυτοί που μας χρέωσαν με την κακοδιαχείριση και τις μίζες τους. Αυτοί που έκαναν τη βενζίνη... ελαιόλαδο και αλυσσόδεσαν τις γλύστρες. Αυτοί που έβαλαν τεκμήρια και φόρο πολυτελείας ακόμη και στις... σκάφες. Μου έμεινε μόνο το μικρό ιπτάμενο της Polaris για να ξεγελάω τον καϋμό μου και να πετάω πάνω απ' τα άσπρα μαλλιά Της, όποτε οι καθημερινές ανάγκες αφήνουν περίσσεμα για την αγορά ενός εικοσάλιτρου δοχείου αμόλυβδης...
Θα θυμάστε τον αειθαλή Μίμη Μόντε, τον λαϊκό ποιητή της Ζακύνθου, από την συζήτηση που είχε μαζί μου πέρυσι το καλοκαίρι : http://www.ribandsea.com/face/588-2011-10-15-14-29-10.html
Aνατρέχοντας λοιπόν στη βιντεοθήκη μου βρήκα μια σύντομη συνομιλία που είχε αυτός ο εκπληκτικός Ζακυνθινός με τον Μπάμπη Κωνσταντάτο και την αφεντιά μου κατά την διάρκεια της παραμονής μας στη Ζάκυνθο το Πάσχα του 2009. Απολαύστε την!
Ο Ερωτόκριτος του Βιτσέντζου Κορνάρου ερμηνευμένος από 77 καλλιτέχνες στη μνήμη του Μανώλη Ρασούλη. Αξίζει να το ακούσετε γιατί η ζωή μας δεν πρέπει και δεν μπορεί να συνεχιστεί μόνο με προδοσίες και τρόϊκες...
«Όσοι έχουν την τύχη μας σήμερον εις τα χέρια τους, όσοι μας κυβερνούν, μεγάλοι και μικροί, και υπουργοί και βουλευταί, το 'χουν σε τιμή, το 'χουν σε ικανότητα να τους ειπής ότι έκλεψαν, ότι πρόδωσαν, ότι ήφεραν τόσα κακά εις την πατρίδα. Είναι άξιοι άνθρωποι και τιμώνται και βραβεύονται….Όσοι είναι τίμιοι κατατρέχονται ως ανάξιοι της κοινωνίας και της πολιτείας».
Τα λόγια του Στρατηγού Μακρυγιάννη έρχονται στη σκέψη μου συχνά και νοιώθω απέραντη αηδία να με διακατέχει όσο συλλογιέμαι ότι το Έθνος μου, βαδίζοντας στα μονοπάτια της εξαθλίωσης, βρίσκεται πλέον υπό Κατοχή, με οικονομικούς όρους βέβαια, αλλά με χιλιάδες μέχρι σήμερα «εκτελέσεις» αφού δεν υπάρχει πιά οικογένεια που να μην έχει έναν άνεργο, που να μην φοβάται για την καθημερινή κατρακύλα των ονείρων της και την δημιουργία σωρού ερειπίων επί των οποίων ολόκληρη η ελληνική κοινωνία καλείται να ζήσει. Αν το λένε αυτό ζωή πιά και όχι ελαιοτριβείο ψυχών και σωμάτων!
Καλημέρα!
Λέγομαι Αρχιμήδης και είμαι 26 χρόνων. Διαβάζω με προσοχή τα όσα γράφετε στο site και έχω μείνει άναυδος με τις εμπειρίες σας και με την τόλμη σας. Πήρα το θάρρος να σας γράψω για να σας συμβουλευτώ. Έχω ένα μικρό φουσκωτό σκάφος, μοντέλο του 1994 Mostro 4.60 με εξωλέμβιο μοτέρ Mercury 60. Πέρυσι είχα τολμήσει και έκανα το γύρο του Ιονίου ξεκινώντας από το Ρίο της Πάτρας. Φέτος το σκαφάκι μου βρίσκεται στη Νέα Μάκρη στη φύλαξη του Ντεϊβιντ.
Η απόκτηση ψηφιακού δέκτη Χ 30 € θα αποφέρει στην αγορά εισαγομένων 240 εκατομμύρια €, όσο οι συντάξεις δηλαδή! Από τα 30 Ελληνικά € τα 20 € θα πάνε στο μακρινό εξωτερικό, για αστεία μηχανάκια που μπορούσαν να φτιαχτούν, και καλύτερα, στο Αιγάλεω ή στην Σαλαμίνα. Αν τολμούσε κάποιος έλληνας βιοτέχνης να ανακοινώσει ότι τα φτιάχνει, θα δεχόταν τις ορδές των κρατικών ελεγκτών για να κλείσει πριν καν ανοίξει.